بی بهانه پاییزم
بی بهانه بارانم
بی بهانه دلتنگم
اما امشبی را حوالی جهانت مُقیم می شوم
و بی بهانه خاطرم را گوشه ی خاطراتت می تکانم
و با همین باران چشمانم
کمی هوای با تو بودن را به جهانم میرسانم
و برای رسیدن صبح
ترا برای جهانگردی بهانه میکنم
میدانم دلتنگی ،
میدانم محزونی ،
ولی مرا تاب ه محزونی ه نگاهت نیست جانا
کمی قدر میخوانم برای قلب م
کمی شرح صدر میخواهم از معبودم برایت
کمی از زیبایی هایت برای دنیا میگویم
و ...
اما نمیدانم با قلب دردمندم چه کنم !
محزون مانده از غروب و
به گمانم با گذر ثانیه ها نفس هم گلوگیره دنیایم شود !
چه کنم که دل بیقراره چشمان توست
کاش اذن دیداری بود
که برای تعزیت به حضورت بیایم و
کمی چشم و دل به دیدارت آرام کنم
و کمی دردمندی ات را به جان بنشانم
اما دریغ که باید در خلوت ه شبانه ام با خاطرت
همنشینی کنم
و دل را از بعید شرحه شرحه کنم برایت
خدا را چه دیدی !
شاید چشم ما هم به دیدارت روشن شد
